Suriye’li Çocukların Çektiği Acılar

5 sene önce 0

Çatışmaların başladığı günden bu yana, 5,5 milyondan fazla Suriyeli çocuk yaşananlardan etkilenirken, 10 binden fazlası hayatını kaybetti, yaklaşık 8 bin çocuk ise yakınları olmadan sınırı geçerek çevre ülkelere sığınmak zorunda kaldı.

Suriyeli çocukların hikayelerini kendi ağızlarından dinleyin;

Ghader: Bizim köyümüze bombalar yağdırıldı. Maalesef çatışmalarda akrabalarımızı kaybettik. Türkiye’ye geçmek için akşam yola çıktık. 1 saatlik bir yolu, 4 saatte geçebildik. Daha sonra amcam bizi sınırdan alıp, Altınözü’ne getirdi. Önce ziyaretçi olarak geldik. Sonra bir süre dışarda ev tuttuk, bir süre amcamlarla aynı çadırda kaldık. Suriye’de beni en çok korkutan akşamki füze sesleriydi. Güdümlü füzeler bizi çok korkuttu. Evimizin bir kısmı yıkıldı. Evimi, okulumu, öğretmenlerimi, arkadaşlarımı, hele akrabalarımı çok özledim. Ama burada mutluyum. Çocuk Dostu Alan’da bize verilen liderlik, gönüllülük, planlama eğitimlerini çok sevdim. Bize çok doğru şeyler anlatılıyor, bizim bunları uygulamamız lazım. Bize bir örnek verip, sonra o konuda çalışmamızı sağlıyorlar. Bu bizim yaratıcılığımızın gelişmesini sağlıyor. Bununla beraber resim yapmayı çok seviyorum. Özellikle doğa resimleri yapmayı tercih ediyorum.

Bu sözler Idlip doğumlu Ghader Abdullah’a ait. 13 yaşında ve yedinci sınıf öğrencisi. En çok Matematik dersine ilgi duyuyor. Dört kız kardeş ve bir erkek kardeş. Çocuklar içinde en büyüğü. Tüm ailesi ile birlikte Hatay Altınözü Kampı’nda kalıyor.

Ala Housyno: Köyümüzdeki bombardımandan kaçmak için başka bir yere gittik. Bombardıman olan köyden sınıra yakın bir yere arabayla 3 saatte geldik. Sonra gece olunca yine 3 saat yürüyerek sınırı geçtik. Yol boyunca çok kontrol noktası vardı ve silahlı kişiler gördüm, o yüzden korktum. Sınırda Türk askeri bizi karşıladı. Sonra bizi Şanlıurfa’ya götürdüler. Orada 15 gün kaldık. Sonra Urfa’dan buraya Altınözü’ne geldik, 16 aydır buradayız. Burada biri bize ücretsiz ev verdi. Geceleri orada kalıyoruz 6 aydır. Arkadaşlarımı ve evimi çok özlüyorum. Evimiz ne yazık ki yıkıldı. Evimi ve köyümü çok özlüyorum. Sınırın Suriye tarafında kalan çocuklar aç. Onlara yardım etmek isterim. Kendim için isteğim ilerde doktor olmak. Bir de İstanbul’a gitmek isterim. 8.sınıfa gidiyorum. Türkçe ve Arapça eğitim veriliyor. En sevdiğim ders Matematik ve Türkçe. Halil Cibran’ın şiirlerini çok severim. Onu okuyorum. Doktor olmak istiyorum.

13 yaşında Lazkiyeli bir kız çocuğu. 6 kardeşler. Ailenin en küçüğü. Abilerinden biri Suriye’de, diğeri savaştan etkilenmiş ve şu anda burada. İki ablası yine burada. Bir ablası da Suriye’de. Yaklaşık 1,5 yıldır Türkiye’de. Önce Urfa’ya oradan da Hatay Altınözü Kampı’na gelmişler.

Safi: Rejimden ve uçaklardan dolayı Suriye’de eğitim durdu. Okulumuza varil bombası attılar. Bombardımandan sonra köylüler kaçtı. Bizim evimiz yıkıldı. Bir ay önce başka bir saldırıda yüzümden yaralandım. Şarapnel parçaları yüzünden böyle oldu. Bizim köyden biri beni araba ile hastaneye götürdü. Şarapnel parçaları hala sırtımda da var. Suriye buradan daha güzel. En çok evimizi özlüyorum. Oradaki herşeyi özlüyorum. İnsanları zulümden kurtarmak isterdim. Doktor olup savaştan etkilenen insanlara yardımcı olmak, hayatlarını kurtarmak isterim. Üçüncü dileğim hırsızlık yapanlara hırsızlık yapmamaları için yardımcı olmak isterim. Çok sevdiğim bir arkadaşım var ama ismini hatırlamıyorum. Yüzümdeki yaradan dolayı arkadaşlarım arasından korkanlar ve oynamak istemeyenler oluyor.

Mohammed: Mutluyum, çünkü burada uçak yok. Geceleri rahat yatıyorum artık. Suriye’de en çok babamı özlüyorum. İlerde doktor olmak isterim.

Henüz 6 yaşında. Yaklaşık 1 ay once Halep’in bir köyünden Türkiye’ye gelmişler. Annesi ve dört kardeşi ile birlikte Antakya’da kiralık bir odada yaşıyor. Babası şarapnel parçası ile başından yaralanmış ve kısmen hafızasını kaybetmiş. O yüzden Suriye’de kalmış. Mohammed, ne Suriye’de ne Türkiye’de okula hiç gitmemiş. Annesinin söylediğine göre, çocuklar arasında savaştan en çok etkilenen o. Her iki elini sıkı sıkı ovuşturması dikkat çekiyor. Genelde sessiz kalmayı tercih ediyor. En büyük korkusu uçaklar.

Mecit: En çok füzelerden korkuyorum. Çok gürültü çıkartıyorlardı. Burası güzel ve sessiz. Kardeşlerim ve arkadaşlarımla oyun oynuyoruz sürekli.

Büşra: Kardeşlerimle parka gidiyoruz genelde. Birlikte oyun oynuyoruz. Büyüdüğümde hemşire olmak istiyorum. En çok evimizi, eşyalarımı ve giysilerimi özledim. Bir de arkadaşlarımı. Benim de en büyük korkum uçaklar. 9 yaşında. Zorlu bir yolculuk ve sınırda 4 günlük beklemenin ardından. 1 ay önce Türkiye’ye gelmişler. Annesi, babası, yedi kardeşi ve amcasının ailesi ile birlikte Antakya’da tek göz bir odada yaşıyor. Ailedeki çocuklar içinde en büyüğü o. Diğerleri gibi o da hiç okula gitmemiş.

Fethiye: Halepliyim. 7 yaşındayım. İlkokul ikinci sınıfa gidiyorum. 3 kardeşim daha var. En sevdiğim ders matematik. Büyüyünce öğretmen olmak istiyorum. Suriye’deki evimiz çok güzeldi. Eşyalarımızı ve yatağımı özledim. Oyuncaklarım çoktu, onları da çok özlüyorum. En çok füze ve varil bombalarından korkuyordum. Burda rahatım, bir şeyden korkmuyorum. Herşeyin yolunda gitmesini ve evlerin yıkılmamamasını isterim. Savaşta çocukların etkilenmemesini isterim.

Said: Hatay Boynuyoğun Kampı’na 3 yıl önce gelen Said henüz 9 yaşında. Idlipli. Okula ilk kez bu kampta başlamış. Şimdi ise üçüncü sınıfa gidiyor. En sevdiği ders Arapça. O da birçok arkadaşı ve yaşıtı gibi doktor olmak istiyor. Belli ki gördükleri yaralılar onların hayatında derin izler bırakmış. Doktor olarak ileride hasta ve yaralılara yardım etme hayali kuruyorlar. Savaştan değil, köpeklerden korktuğunu söylüyor. Kampta en sevdiği şey ise Çocuk Dostu Alan’a gitmek ve burada arkadaşları ile birlikte etkinliklere katılmak.

  • Hayran
  • Mutlu
  • Üzgün
  • Kızgın
  • Sıkıcı
  • Korkunç
Hangi Marka Hangi Ülkenin | Amerikan Malları Listesi